Դպրոցի մասին

Դավիթն ու Անդրանիկը մեծացել են Ծաղկաձորում, նույն այն լանջերին, որտեղ դասավանդում են հիմա։ Մի քանի տարի նրանք սովորեցրել են դահուկ քշել ընկերներին ու ծանոթներին՝ առանց ցուցանակի և առանց գրանցման, պարզապես որովհետև ավելի հասկանալի էին բացատրում, քան մեծ խմբերի մարզիչները։ Երբ ուսանողներ ավելի շատ դարձան, քան իրենց ազատ ժամանակը սեփական հերթափոխից հետո, նրանք դա անվանեցին դպրոց և սկսեցին ինքնուրույն մարզիչներ վերցնել, ոչ թե հակառակը։

Տարբերությունը հանգստավայրի խմբակային պարապմունքից գինը չէ, այլ ուշադրությունը։ Տասը հոգանոց խմբում մեկ մարզիչը հետևում է բոլորին միանգամից և դասավանդում է հանգստավայրի ժամանակացույցով, ոչ թե ձերով։ Մենք սկզբից ունենք մեկ մարզիչ մեկ աշակերտի կամ ընտանիքի համար՝ ժամը ընտրում եք դուք, և տեմպը սահմանում է կողքիդ կանգնած մարդը, ոչ թե օրվա ծրագիրը։ Մարզիչը տեսնում է, թե կոնկրետ ինչ չի ստացվում ձեզ մոտ, և փոխում է դասի ընթացքը տեղում, ոչ թե հաջորդ օրը։

Հիմա դպրոցում տասը մարզիչ կա՝ Դավիթը, Անդրանիկը և ևս ութ հոգի, որոնց իրենք են վարժեցրել և ստուգել, մինչև աշակերտներին վստահել։ Յուրաքանչյուրը աշխատում է երկու հանգստավայրերից մեկում՝ Ծաղկաձորում կամ Մայլերում, խոսում է մի քանի լեզվով և կարող է դասավանդել և դահուկ, և սնոուբորդ, թեև սովորաբար ունի ուղղություն, որում ավելի ուժեղ է։ Ով է ով, և ինչում է մասնագիտացած, նշված է թիմի էջում։